Cultuur Cocktail

WERK | interview

Harry Gruyaert | Eminence grise van de kleurenfotografie

26 juli 2018
©harry gruyaert, 'Brussel' , Courtesy Gallery Fifty One

[ Gepubliceerd in Pf 2 – 2018 ]

Wat kun je nog vragen aan een vijfenzeventig-jarige fotograaf met een palmares als dat van Harry Gruyaert? Harry Gruyaert, de pionier van de Europese kleurenfotografie die in een adem met Saul Leiter wordt genoemd. Hoe het komt dat hij minder bekend is dan zijn collega’s bij Magnum? Wat zijn lievelingskleur is? Hoe het kan dat hij altijd op het juiste moment op de juiste plek lijkt te zijn? Gruyaert blijkt aan één woord genoeg te hebben om het vat vol verhalen dat hij is rijkelijk te doen vloeien. “Fotograferen is een manier van leven. Het is vrijheid, ontdekken, leren van dingen te houden.”

Lees meer

Bieke Depoorter | Mumkin

20 april 2018
©bieke depoorter, magnum, As-it-May-Be, cover

[ Gepubliceerd in PF1707 ]

Bieke Depoorter (1986, Kortrijk, BE) slaapt graag bij andere mensen thuis. In de afgelopen jaren reisde ze onder andere door Rusland (‘Ou Menya’), de Verenigde Staten (‘I am about to call it a day’) en Egypte, elke dag opnieuw op zoek naar een plaats voor de nacht. Haar queeste betreft echter altijd meer dan dat, ze zoekt naar intimiteit gehuld in de veilige schemer. Die legt ze vast met een opmerkelijk oog voor kleur, compositie en de fictieve kwaliteiten van de situaties waarin ze verzeilt. Deze winter toont ze in het Fotomuseum Den Haag de serie ‘As it may be’. Daarmee gunt ze ons een blik op het angstvallig beschermde privé-leven van de gewone Egyptenaar, en bewijst ze meteen waarom ze al zo jong haar sporen verdiende. In 2009 behaalde ze een master aan de KASK in Gent. In 2012 werd ze aspirant lid van fotoagentschap Magnum, in 2016 volgde het volwaardig lidmaatschap.Lees meer

Sebastian Schutyser | Een verhaal over devotie

20 april 2018
©Sebastian Schutyser, rwenzori, near leopard's lair

[ Gepubliceerd in PF 1708 ]

Sebastian Schutyser (1968) werd geboren in Brugge, maar groeide op in Congo. Studeren deed hij terug in België, eerst politieke wetenschappen, daarna fotografie. “Dat was voor mij de manier om terug te kunnen gaan naar Afrika.” Hij trok naar Mali om er een serie portretten te maken en stuitte al doende op een uniek architecturaal fenomeen: antropomorf aandoende moskeeën, opgetrokken uit leem. Een eerste serie foto’s daarvan leverde hem steun van de Aga Khan Trust for Culture op, waardoor hij de grootste inventaris tot dan toe kon maken. Schutyser richt de lens van zijn camera op fenomenen met sacrale en sculpturale kwaliteiten te midden van grote veranderingen. Het resultaat is een groeiende reeks minutieus voorbereide, poëtische, met emotie geladen beelden. “De documentaire systematiek is voor mij een tegenwicht om de ontroering te laten spreken.”Lees meer

Timo van Grinsven | Een kom met een handgreep vanbinnen

21 december 2017
timo van grinsven, tekening, cab, 100% expo

[ Gepubliceerd in 100% EXPO 20 – 2017 ]

Op het eerste gezicht is het werk van Timo van Grinsven vooral aantrekkelijk, intrigerend, heel mooi gemaakt, slim, ontroerend en geestig. Tegelijkertijd is het cerebrale erg belangrijk – Van Grinsven’s gedachtenkronkels zijn onnavolgbaar. Of toch bijna, in zijn tekeningen doet hij een poging tot inzicht verschaffen. In een gesprek met op de achtergrond Hollandse stormluchten probeert hij samen met 100% EXPO wat duidelijkheid te scheppen, om een beetje magie te oogsten.Lees meer

Christian van der Kooy | Oekraïne, een ongewone liefdesgeschiedenis

21 december 2017
©christian van der kooy, anastasiia, oekraine

[ Gepubliceerd in Pf 6 – 2018 ]

Het waren de wonderschone verhalen van een matroos uit Oekraïne die Christian van der Kooy (1983, Goes) in 2003 voor het eerst naar Kiev, Odessa en de Krim deden reizen. Hij verkende er het zomerse straatleven met een kleinbeeld camera en werd verliefd op de zachtmoedigheid van de mensen. Hij koos er in het bijzonder voor om het overgrote deel in de zomer te fotograferen, en de winter slechts een klein aandeel toe te kennen: ”Oekraïne is dan een heel ander land in vergelijking met de zomer wanneer het sociale leven zich buiten afspeelt. Ik heb de interactie buiten nodig om iets te kunnen zien van de nuances van het dagelijks leven.” Veertien jaar later is er een boek. Anastasiia, She Folds Her Memories Like A Parachute is een gelaagde liefdesgeschiedenis waarin het land én een jonge vrouw centraal staan.Lees meer